30 Haziran 2026

Tanrı’nın sanatını izliyorum 
Sessiz sakin bir gün batımında 
Dağlar şiir gibi dizilmiş 
Deniz mavi bir duanın yanında 

Martılar geçiyor usulca 
Rüzgâr saçaklarda dolaşıyor 
Hiç konuşmadan bu akşam 
Kalbime bir şeyler anlatıyor 

Ne sormaya geldim buraya 
Ne de cevap aramaya 
Bir anın içinde durup 
Şükretmeye… 

Sessizliğin melodisinde 
Kendimi yeniden duyuyorum 
Gökyüzünün renklerinde 
Kaybettiklerimi buluyorum 

Ben doğaya dokunmuyorum 
Ama o bana dokunuyor 
Bir gün batımı kadar sade 
Bir dua gibi duruyor 

Güneş yavaşça inerken 
Altına boyuyor ufukları 
Sanki bütün telaşlarım 
Bırakıp gidiyor omuzlarımı 

Bir tek dalga sesi kalıyor 
Bir tek rüzgârın söylediği 
Bazı şeyler anlaşılırmış 
Kelimeler yetmediğinde 

Ne kadar küçükmüş insan
Şu sonsuzluk karşısında
Ve ne kadar büyükmüş meğer
Sevebildiği kadar da

Sessizliğin melodisinde
Kendimi yeniden duyuyorum
Tanrı’nın sanat eserinde
Bir parça huzur buluyorum

Ben doğaya dokunmuyorum
Ama o bana dokunuyor
Ve akşamın son ışığı
Kalbimde iz bırakıyor

Biraz daha kalıyorum…
Denizi dinliyorum…
Sonra sessizce dönüyorum…

Biraz daha kalıyorum…
Deniz susmuyor…
Gökyüzü yavaşça yıldızlanıyor…

Ve ben…
İçimdeki huzuru dinliyorum…

H.Murat Öztürk. 2020 Copyright. All rights reserved. Designed by izzetylmz | Blogger